Showing posts with label விமர்சனம். Show all posts
Showing posts with label விமர்சனம். Show all posts

Sunday, November 4, 2018

தன்னைத் துகிலுரிக்கும் கவிதைகள்


பொன்.வாசுதேவனின் உன்மத்தப் பித்தன், நிழலின் வாக்குமூலம் கவிதைத் தொகுப்புகளுக்கு எழுத்தாளர் கிருஷ்ணமூர்த்தி எழுதிய விமர்சனம்



பொருளொன்றின் மீது வெளிச்சத்தைப் பாய்ச்சும் போது எதிர்த்திசையில் நிழல் விழுகிறது. நிழல் ஒருபோதும் நிஜம் ஆகிவிடாது. இருந்தும் நிஜத்தின் சாயலை நிழல் தாங்குகிறது. அந்த உரிமையில் அவை தன் எஜமானனின் அழுக்குகளை, வன்மங்களை, கசப்புகளை, அபத்தங்களை வார்த்தைகளாக்கினால் அவை பொன். வாசுதேவனின் கவிதைகளுக்கு நிகரானதாக மாறக்கூடும்.

பொன். வாசுதேவனின் நிழலின் வாக்குமூலம்மற்றும் உன்மத்தப் பித்தன்கவிதை தொகுப்புகள் இப்படியான கவிதைகளை தன்னுள்ளே வைத்திருக்கிறது. மனிதன் தன்னையே கண்ணாடியில் பார்க்கிறான். கண்ணாடியோ மனிதனை மட்டும் காட்டாமல் விமர்சனம் செய்வதற்குத் தோதாக அவனின் அழுக்குகளை அவனுக்குக் காட்டுகிறது. கடக்க வேண்டிய கசப்புகளையும் பாதுகாக்க வேண்டிய பண்புகளையும் சுய விமர்சனத்தின் மூலமே அறிந்து கொள்கிறான். நிழலின் உரிமையும் கண்ணாடியின் விமர்சனமுமாக விரிகிறது பொன். வாசுதேவனின் கவிதைகள். சுருங்கச் சொல்ல வேண்டுமெனில் நிரூபிக்கவியலாத மனிதக் கணங்களை வார்த்தைகளாக்குகின்றன இக்கவிஞரின் வரிகள்.

எல்லாவற்றிலும்
உன்னை நீயே கர்வமாய்
உற்று நோக்கி அக மகிழ்கிறாய்
ஆதார மனநிலையின் நீட்சியாய்
பருவந்தோறும் மாறிக் கொண்டிருக்கிறாய்
காண்போர்க்கேல்லாம் வெவ்வேறாய்
உன்னைச் சித்திரப்படுத்தி
ஊர்கின்றது நாட்கள்

மனிதன் அதிகமாகத் தெரிந்துகொண்டிருப்பது தன்னைப் பற்றி மட்டும்தான். அதை அவனால் கொண்டாடாமல் இருக்க முடிவதில்லை. தன்னை அவன் கொண்டாடும் அதே நேரத்தில் தன் கொண்டாட்டம் பார்ப்பவர்களுக்கு எப்படி இருக்கிறது என்பதை அறிய மறுக்கிறான். சுய கொண்டாட்டத்தை பதிவு செய்யும் அதே நேரத்தில் இந்த அபத்தங்களையும் கவிதைகளில் பதிவு செய்கிறார்.

இயற்கையை வர்ணித்து சங்ககாலத்திலிருந்து கவிதைகள் இயற்றப்பட்டுக் கொண்டே வருகின்றன. இவ்விரு தொகுப்புகளிலும் கூட மரங்கள், பறவைகள், விலங்குகள் என சகல ஜீவராசிகள் சார்ந்தும் கவிதைகள் இடம் பெறுகின்றன. வாசிப்பில் அவை நவீனமான தோற்றத்தை உருக்கொள்கிறது.

அகல இறக்கை விரித்து
தாழ்வானில் பறந்தபடி
பெரு நீர்ப்புலத்தில் அசைவுறும்
தன்னிழல் தான் கண்டு
சுய வேட்டையின் மூர்க்கஞ் செலுத்தி
கூரலைகை பிரித்து நீரிலிட்டு
மீன் கவ்விப் பற்றி
காற்றையுந்தி
உயரப்பறக்கிறது பறவை
பிழைத்துப் பெருமூச்சிடுகிறது
பறவையின் நிழல்.

இயற்கையைத் தன் மொழியில் விவரிக்கும் விதம் வர்ணனையோடு நில்லாமல் சிந்தனைக்கும் வழிகோலுகிறது. எது கவிதை என்பதைச் சார்ந்தும் சில கவிதைகள் இடம்பெறுகின்றன. பல கவிதைகள் கருவின் அளவில் மிக ஆழமானதாக இருக்கிறது. இருந்தும் வாசகனைக் குழப்பாமல் தெளிவுற, எளிய வார்த்தைகளால் அதை உருவாக்கியிருக்கும் விதம் எல்லாக் கவிதைகளையும் மனதுள்ளே பதிய வைக்கிறது.
உன்மத்தப் பித்தன் நூலின் முன்னுரை வழியே பொன். வாசுதேவனின் இலக்கியச் செயல்பாடுகளையும், நவீன கால கவிதைகளின் வளர்ச்சியையும் நுண்மையாக அறிந்து கொள்ளமுடிகிறது. அவற்றைக் கடந்து கவிதைகளை வாசிக்கும் பொழுது நவீன கவிதைக்கான எடுத்துக்காட்டாக இத்தொகுப்புகள் இருக்கும் எனும் நம்பிக்கையை கவிதைகள் எழுப்புகின்றன.

-கிருஷ்ணமூர்த்தி
krishik10@gmail.com

உன்மத்தப் பித்தன், நிழலின் வாக்குமூலம் (கவிதைத் தொகுப்புகள்)
வெளியீடு: அகநாழிகை பதிப்பகம்



கடலுக்குள் ஒரு சாகசப் பயணம்


சிறார் நாவல் உலகில் ஓரு புதிய வரவுஆமை காட்டிய அற்புத உலகம்’. ஜூஜோ என்ற ஆமையுடன் சிறுவர்கள் மேற்கொள்ளும் ஒரு சாகசப்பயணத்தை விவரிப்பதுதான் இந்த நாவல். சிறுவர்களை மட்டுமல்ல பெரியவர்களையும் எப்போதும் வசீகரிப்பது கடல். கடலும் அதன் அற்புதங்களும் கேட்கச் சலிக்காதவை. அத்தகைய விரிவானதொரு பின்புலத்தில் கடலுக்குள்ளே சென்று நாமே பார்க்கிற நேரடி அனுபவத்தைத் தருகிறது இந்நாவல்


யெஸ்.பாலபாரதி

கடல்வாழ் உயிரினங்கள், அவற்றின் வாழ்க்கைமுறை, கடலை மாசுபடுத்தி அதன் தூய்மையைக் கெடுக்கும் பொருட்கள், சுற்றுச்சூழல் எனப் பல தகவல்கள் இந்தக் கதையின் வழியாக அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. கதையைச் சொல்லிக்கொண்டு போவதோடு ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும் சிறப்புத் தகவல்களும் பெட்டிச் செய்தியாக இடம்பெற்றிருக்கிறது. எந்த இடத்திலும் தொய்வில்லாமல் ஜாலியான நடையில் சிறார் மனம் கவரும்படி எழுதியிருக்கிறார் நூலாசிரியர் யெஸ்.பாலபாரதி

கி.சொக்கலிங்கத்தின் பொருத்தமான ஓவியங்கள் நாவலுக்குக் கூடுதல் அழகு சேர்க்கிறது.

•• தினமலர் நாளிதழில் வெளியான புத்தக விமர்சனம் ••

ஆமை காட்டிய அற்புத உலகம்
(சிறார் நாவல்)
- யெஸ்.பாலபாரதி
வெளியீடு: பாரதி புத்தகாலயம் 
விலை ரூ 60

Sunday, December 15, 2013

ம.பொ.சி. நான்கு நூல்கள் விமர்சனக் கூட்டம் - ஒலிப்பதிவு

அகநாழிகை ஒருங்கிணைப்பில் நடைபெற்ற,சிலம்புச் செல்வர் ம.பொ.சி. அவர்களின் நூல் விமர்சன அரங்கில் தமிழர் திருமணம், சீர்திருத்தப் போலிகள்கண்ணகி வழிபாடு 
மற்றும் தமிழன் குரல் ஆகிய நான்கு நூல்கள் குறித்த விமர்சனக் கூட்டம் 14/12/2013 சனிக்கிழமை காலை சென்னை சைதாபேட்டையில் உள்ள அகநாழிகை புத்தகக் கடையில் நடந்தது. இந்நிகழ்வில் எழுத்தாளர்கள் ஹாமீம் முஸ்தபாஜெயமோகன், மற்றும் இராஜேந்திரசோழன் ஆகியோர் பங்கேற்றுப் பேசினர். கவிஞர் தி.பரமேசுவரி நிகழ்வைத் தொகுத்தளித்தார். அகநாழிகை பொன்.வாசுதேவன் நன்றி தெரிவித்தார்.


அந்நிகழ்வின் mp3 வடிவிலான ஒலிப்பதிவை இங்கே கேட்கலாம்.


நன்றி - யுவபாரதி மணிகண்டன்

Wednesday, October 30, 2013

பைத்தியக்காரப் பிள்ளை

வாழ்க்கை பற்றியும், வலிகளைக் குறித்தும் இப்போது எழுதுவதற்கான அவசியம்தான் என்ன? சற்றே நீண்ட மூன்று சிறுகதைகளை நேற்றைய (29.10.2013) பொழுதின் வீடு திரும்பும் பயண நேரத்தில் வாசித்தேன். நான் படித்த மூன்று கதைகள் என்ன என்பதைச் சொல்லி விடுகிறேன். 

1. பைத்தியக்காரப் பிள்ளை - எம்.வி.வெங்கட்ராம்
2. மண் - லா.ச.ராமாமிருதம்
3. தரிசனம் - பி.எஸ்.ராமையா


வாழ்வில் வலிகள்தான் எத்தனை விதம்... இம்மூன்று கதைகளைப் படித்து முடித்ததும், ஒரு சூடுட்டியை மார்பில் வைத்து அழுத்தியது போலொரு வலி. நமக்குள் பரவுகிற அவ்வலியின் உணர்வைத் தவிர்க்கவே இயலவில்லை. மூன்று கதைகளையும் இரு முறை படித்தேன். உணர்வுகளைக் கடத்துதலே எழுத்து என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கையுண்டு. ‘தீக்குள் விரலை வைத்தால் தீண்டும் இன்பம்’ என்றான் பாரதி.  ‘நெருப்பு என்று எழுதினால் வாய் வெந்து போக வேண்டும்‘ என்பார் லா.ச.ராமாமிருதம். இவ்விரண்டும் எழுத்து என்பது எப்படி உணர்வுக் கடத்தியாக இருக்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறது. ஒரு வாசிப்பில் படிக்கக் கிடைக்கிற வாழ்வனுபவத்தை வாசிக்கிறவரும் பெறுதலே அவ்வாசிப்பின் பலன். ஒரு வாழ்க்கையில் பல வாழ்க்கையை வாழ்ந்து பார்க்கிற திருப்தியும், அதன் வழியாகத் தன் வாழ்வைத் திருத்திக் கொள்கிற நேர்மையையும் தருகிறதுதான் வாசிப்பு. வாசிப்பில் உயிர்த்திருப்பது என்பது இதுதான்.

பழச்சாறை உறிஞ்சு குழல் கொண்டு மெல்ல அனுபவித்துப் பருகிக் கொள்வதான வாழ்க்கை எத்தனை பேருக்கு வாய்த்து விடுகிறது... தியானத்திலும், மந்திரத்திலும், புனிதத் தலங்களுக்கு பயணித்தலிலும் தேடுகிற அதே அமைதியைத்தானே அப்படிச் செய்யாதவர்களும் தேடுகிறார்கள். போதாமையென்பது ஒவ்வொருவருக்கும் உண்டுதானே..

வாழ்க்கை எல்லோருக்கும் ஒன்று போலவே அமைந்து விடுவதில்லை. ஒரு சிலருக்குப் பணம், சிலருக்குப் புகழ், சிலருக்கு அன்பு, சிலருக்கு அமைதி, சிலருக்கு தெய்வீகம் என ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு தேடல் இருக்கத்தான் செய்கிறது. பட்ட கடன்களைத் தீர்க்கவா, புகழ் சேரவா, பொருள் சேர்க்கவா என்று எதற்கெனத் தெரியாமல் எதை நோக்கி இவ்வாழ்க்கை என்னை இழுத்துக் கொண்டு ஓடுகிறது.  வாழ்வு என்பதே மரணத்தை நோக்கி நகர்கின்ற ஒரு பயணம்தான் என்பதும் என் எண்ணமாக இருந்திருக்கிறது. வாழ்வின் போதாமையென்பது ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொன்றாக இருக்கிறது. அதேபோலத்தான் வலிமிகுந்த வாழ்க்கையும். வலியும் ஒன்று போலவே இருப்பதில்லை. தீராவலி வாழ்க்கைதான். மரணத்தை எதிர் கொள்வதற்கான மன ஓர்மையை மரணத்தின் வரை கொண்டு செல்ல முடியாது என்பதே உண்மை. மேலே விழுந்த மழையை கைகளால் வழித்துத் துடைத்து விட்டுக் கொண்டாலும் நம்முள் பரவிய அம்மழையின் குளுமையை உடல் உணர்வதை நம்மால் தடுக்க முடியாதது போல பல சம்பவங்கள், நபர்கள், சந்தோஷங்கள், வலிகள் எனக் கடந்து கொண்டேதான் வாழ்வின் நாட்களும் நகர்கிறது.

இதைப் பற்றி பேசிக் கொண்டேயிருக்கலாம்தான். கதைக்கு வருகிறேன்.



‘பைத்தியக்காரப் பிள்ளை’ என்றொரு சிறுகதை. எம்.வி.வெங்கட்ராம் எழுதியது. 

வறுமையின் கோரப்பிடியில் சிக்கி துன்புறுகிற ஒரு சௌராஷ்டிரக் குடும்பத்தின் கதை. தறி இருக்கிறது. அப்பணியையும், வேறு முதலாளிகளிடம் தறி வேலை செய்தும் குடும்பத்தைப் பார்த்துக் கொள்கிற அக்கறையுள்ள ராஜம் என்கிற ஒருவனின் கதை. ஆண் ஐந்து, பெண் ஐந்து என பத்துப் பிள்ளை பெற்ற அம்மா. பத்தாவது குழந்தை பெண்ணாகப் பிறந்ததும், ‘போயும் போயும் பெண்ணா பெத்தே’ என்று கேட்டு குடித்துக் குடித்தே தன் இயலாமையை நொந்து கொண்டு செத்துப் போகிற அப்பா. மூன்று தங்கைகளைத் திருமணம் செய்து கொடுத்து, தனக்கான ஒரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள சின்ன சேமிப்பிற்கும் வழிவகை செய்து வைக்கிறான் ராஜம்.

எதிர் வீட்டிலிருக்கிற பங்கஜத்தை கல்யாணம் செய்து கொள்ள உத்தேசம். அவளும் சௌராஷ்டிர இனம்தான். பேசிக் கொண்டதில்லை என்றாலும் கண் சாடையாலேயே இவனுக்குள் அவள் மீது ஒரு அன்பு உருவாகியிருந்தது. தன் குடும்பத்தைச் சீராக்கி திருமணத்துக்கு முன் தான் ஒரு சிறிய அளவிலாவது நல்ல நிலைமை பெற வேண்டும் என்பதே ராஜத்தின் அவா.

ஆனால் எதற்கும் உதவவோ, உடனிருந்து வழிநடத்தவோ வக்கற்ற அவன் அம்மா. உபத்திரவத்திற்கோ குறைச்சலில்லை. அம்மாக்கள் என்றாலே நம் கண்முன் வருகிற கருணைக்கு எதிரான கோரக் காளி அவள். ராஜம் தன் பெட்டியில் சேர்த்து வைத்திருக்கிற கொஞ்சம் தாலித் தங்கத்தையும், சின்னச் சங்கிலி, நூறு ரூபாயையும் கள்ளச்சாவி கொண்டு திறந்து பார்த்து விடுகிறாள்.

எதிர் வீட்டு மேனாமினுக்கிக்காக இப்பவே தனியா எடுத்து வெச்சிருக்கியா என்றபடி கூரிய பற்களைக் கொண்டு பிராண்டுவது போல அவனை வார்த்தைகளால் வாட்டியெடுக்கிறாள். கொள்ளிக் கட்டையால் முகத்தைத் தீய்க்கிற வார்த்தைகள்..  வாளெடுத்துச் செருகியதைவிட அதிக வலி தரக்கூடிய வார்த்தைகள்தான் எவ்வளவு கூர்மையானவை.. பெற்றவள் ஒருத்தி இப்படியும் இருக்க முடியுமா? நீயே எடுத்துக் கொள் எனச் சாவியை விட்டெறிந்து வீட்டை விட்டு வெளியே வருகிறான். எதிர்ப்படுகிற  கடைசித் தங்கை குள்ளியிடம், ஏழு ரூபாயைக் கொடுத்து, பெரிய தங்கையிடம் கடன் வாங்கிய ஐந்து ரூபாயைக் கொடுத்து விடு, அவளுக்கு டிபன் சாப்பிட ஒரு ரூபாய் கொடு, உனக்கு ஒரு ரூபாய் எடுத்துக் கொள் என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்கிறான்.

சாகத் துணிந்துவிட்ட ராஜத்துக்கு குளத்தைப் பார்த்து பயமாக இருக்கிறது. நீச்சல் தெரியுமே சாக ரொம்பக் கஷ்டமாச்சே என்று தோன்றியது. அதைத் தவிர்த்து அருகேயிருக்கும் ரயில் பாதையில் எதிர்வருகிற ரயிலை நோக்கிச் செல்கிறான். “தூஃரோடி” (நீ அழுது அழுது சாகணும்) என்று கூக்குரலிட்டபடி இரண்டு பெட்டிகளுக்கிடையே பாய்கிறான். ரயில் ஓட்டுநர் சட்டென நிறுத்தியதில் உடல் சிதையாமல் தலையில் மட்டும் பெரும் அடிபட்டு  அவன் வாழ்வு முடிகிறது.

ராஜத்தின் உடம்பு பெரிதாகச் சிதையவில்லை. நேர்த்தியாக மடித்துக் கட்டப்பட்ட பரிசுப் பொட்டலம் போல கழுத்தில் ரோஜா மாலையிட்டு வெள்ளைத் துணியில் சுற்றி நீளவாக்கில் கிடத்தியிருந்தார்கள். அம்மாவாயிற்றே.. அழாமலிருக்க முடியுமா? கதறிக் கதறி அழுதாள். தெருவாசிகள் எல்லாரும் வந்து பார்த்துக் கண் கலங்கினார்கள்.

எதிர்வீட்டுப் பங்கஜம் அவள் வீட்டிலிருந்தாள்.  ‘நீ போய் பார்க்கலையா‘ என்று அவள் அண்ணன் கேட்கிறான்

‘பார்க்காமே என்ன? பைத்தியக்காரப் பிள்ளை! கலியாணம் ஆனப்பறம் இந்த வேலை செய்யாம இருந்தானே’ என்றபடி போர்வையால் தலையை முக்காடிட்டுப் போர்த்திக் கொண்டாள் பங்கஜம்.


இதுதான் கதை. அந்த வலியும், ராஜத்தின் அம்மா காட்டும் கோரத்தனமும், முகத்தில் பளீரென்று மீண்டும் மீண்டும் அறைந்தபடியிருந்தது. இந்தக் கதையை வாசித்து முடித்ததும் கொஞ்ச நேரத்துக்கு எதுவும் செய்யாமல் புத்தகதையும் கண்ணையும் ஆழ்ந்து மூடிக்கொண்டேன். அனிச்சையாகவே இப்படி நடந்தது. வலிதான் எத்தனை வகையானது... வாழ்க்கைதான் எவ்வளவு விசித்திரமானது. எத்தனை விதமான மனிதர்கள் எத்தனை விதமான வாழ்வுகள்...


மற்ற இரண்டு கதைகளையும் பிறகொரு நாள் எழுதுவேன்.

இந்தக் கதையை இணையத்திலும் வாசிக்கலாம். வாய்ப்பும், ஆர்வமும் இருக்கிறவர்கள் இக்கதைகளைப் படித்து உங்கள் கருத்துக்களையும் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

கதைக்கான இணைப்பு : http://azhiyasudargal.blogspot.in/2010/10/blog-post_3000.html


பொன்.வாசுதேவன்

Comments system

Disqus Shortname