வானத்தில்
ஒரு நிலவுதான் என்பதைப் போல
அவனை
தனியாக விட்டு விட்டு நீ
சென்றிருக்கக்கூடாது
சினந்து கவனப்பிசகில்
நீ செய்த ஒரு செயலால்
பித்தடைந்து
அகத்தின் உச்சியிலேறி
காற்றிலேகிய
சன்ன இழையாய்
மலையைச் சுற்றித்
தனியனாய்த் திரிந்தபடியிருக்கிறான்.
இதை உன்னோடும்
உன்னோடிருக்கும் அவனோடும்
நீ பொருத்திப்
பார்க்கிறாய்
உனக்கு எல்லாமுமாய்
அவன் இருக்கிறான்
அவனுக்கு நீ ஒன்றுமேயில்லை
தாங்கயியலாமல் அழுகிறாய்
பிச்சாண்டிக்கு
அன்பு வெறுப்பு இரண்டுமே அகம் புறம்தான்
கழற்ற இயலாத
சங்கிலிதான் இந்த வாழ்க்கை
இதை தாமதமாகவே
உணர்கிறான் அவன்.
நினைவு தப்பிய
வேளையில் அன்பே சிவம் என உள்ளுக்குள்
வெடித்துச்
சிதறியபடி எதிரொலிக்கிறது
பொன்.வாசுதேவன்
